Keizers van het ijs
In 1910 trok de Engelse kapitein Scott naar Antarctica. Hij en zijn team wilden de eerste mensen zijn die voet zetten op de geografische zuidpool. Cherry, met zijn 23 jaar de jongste man uit Scotts groep, vertelt ons het verhaal van de expeditie. Een noodlottige expeditie, zo zal blijken, over duizenden en duizenden kilometers ijskoud water en onbetrouwbaar ijs.
De reizen naar de polen waren de laatste grote ontdekkingsreizen. Het waren avonturen voor dappere mannen, in een tijd dat er nog geen sprake was van vliegtuigen naar de pool, gore-tex of rode lichtgewicht tenten. Dit waargebeurde verhaal houdt je gegarandeerd in zijn greep. De zwart-witfoto's die de "fotokunstenaar" van de expeditie in 1910 maakte, brengen je in de juiste sfeer.
Lees een stukje
En zo begon de lange winter. Na onze dans met de orka's zaten we wekenlang op Hut Point te wachten tot het verraderlijke zee-ijs hard zou worden. De ventilatie was zo slecht dat we helemaal zwart zagen van het roet van het verbranden van robbenspek, de brandstof voor onze lampen en kachel. Maar dat maakte niet veel uit. Je kunt maanden op Antarctica blijven zonder je te wassen of zelfs maar te verschonen, omdat de bacteriën die ervoor zorgen dat je stinkt wel zo verstandig zijn om hier weg te blijven.
Staat dit boek in jouw bib?
Lees ook deze boeken
De winter van de Belgica
Antarctica: het verhaal van de Belgen op de pool
Negentig graden noorderbreedte
Het duel
Zeven kleine criminelen
Wat andere lezers vinden
mooi boek en leerrijke foto's
Dit boek is perfect voor een boekverslag, het is spannend en je leert veel bij over Antarctica.
Ik vind dat motivering van de site over het boek niet overeenstemt met het boek zelf. De site zegt dat het verhaal je meesleept, maar dit is zeker niet altijd het geval. Het boek begint saai, met voorwoorden, en wordt pas na een 50-tal bladzijden interessant. Je verliest dan soms wel je aandacht over het boek. het verhaal zelf telt dan ook maar een 100-tal bladzijden. Eens dat je het boek bent aan het lezen, leest het wel zeer vlot. Het verhaal zelf eindigt goed, maar dan heb je nog 30 bladzijden met dankwoorden, enz. en dat is ook saai. Wat wel waar is, is dat de site zegt dat er zeer mooie foto's in het boek staan die je nog meer in de sfeer van het verhaal brengen. Kortom, ik ben blij dat ik het boek gelezen heb, maar ik zou het niet als 'topboek' willen promoten.
Een heel spannend boek!!! Je leert er veel dingen over bij! De afscheidsbriefjes op het einde zijn heel ontroerend. Het boek is vlot geschreven en niet te saai. Ook de afwisseling met foto's en documenten is leuk.