Witte zwanen, zwarte zwanen
Eva en Lisa wonen met hun ouders in Rotterdam als de tweede wereldoorlog uitbreekt. Oom Bruno woont ook bij hen in. Hij woonde in Duitsland, maar voelde zich daar niet meer veilig.
In het begin van de oorlog vertellen hun ouders de vreselijke dingen die ze horen niet, maar Eva hoort en ziet veel.
Zo langzamerhand mogen en kunnen ze steeds minder, ze moeten hun fiets inleveren, een gele ster dragen en mogen niet meer naar hun eigen school. Het leven wordt steeds gevaarlijker voor joodse mensen, en Eva's ouders nemen een moeilijke beslissing: ze gaan onderduiken.
De schrijfster maakte dit allemaal zelf mee; daarom is het ook een erg aangrijpend boek. Het vervolg van dit boek is De sleutel is gebroken.
Dit verhaal vertelt over het 'gewone' dagelijks leven in de oorlog. Hoe het is om bang te zijn, geen eigen huis meer te hebben, niet naar buiten te kunnen en je familie te moeten missen. De schrijfster weet hoe dat voelde, het is haar eigen aangrijpende verhaal. De sleutel is gebroken is het vervolg van dit boek.
Lees een stukje
'Zullen we het haar maar vertellen?' Hij kijkt naar mamma.
'Vooruit dan maar,' zegt mamma. 'Maar zeg nog niets tegen Lisa. Het is te erg.'
'In Duitsland is er iets ergs gebeurd, eh...' Pappa zegt niets meer. 'Ga maar gewoon verder', zegt mamma. 'Vannacht hebben ze in Duitsland alle sjoels in brand gestoken, ze hebben ruiten van Joodse winkels met stenen kapot gegooid, ook de boekwinkel van oom Bruno's zonen, en ze hebben mensen geslagen. Oom Bruno wil niet meer in Duitsland blijven en daarom komt hij bij ons. Hij werkt niet meer in het ziekenhuis. Alle joodse dokters zijn al lang geleden ontslagen.'
Wat andere lezers vinden
Er zijn nog geen reacties. Wees de eerste om zelf je mening door te geven.