De sleutel is gebroken
Eva en haar zusje Lisa moeten in de oorlog onderduiken omdat ze joods zijn. Ze krijgen andere namen, voortaan worden ze Marie-Louise en Marie-Jeanne Dutour genoemd. Ze gaan van het ene gezin naar het andere, als het te gevaarlijk wordt moeten ze weer verder. Hun vader en moeder gaan naar een ander onderduikadres. Eva en Lisa missen ze heel erg en zijn vaak verdrietig. Verder moeten ze muisstil zijn, mogen ze weinig en vervelen zich heel erg. Sommige onderduikouders zijn aardig, andere niet.
Als de oorlog eindelijk afgelopen is vinden ze hun ouders weer terug, maar hun vriendjes niet meer...
Dit vervolg op Witte zwanen, zwarte zwanen geeft een heel goed beeld van hoe het werkelijk was om onder te duiken. Een verhaal over eenzaamheid, je ouders moeten missen, bang zijn om ontdekt te worden, aardige en minder aardige onderduikouders.
Lees een stukje
Daar waren ze. Ze zaten in de schuilplaats. Ze hebben waarschijnlijk gehoord dat de Sicherheits Dienst in huis was. Daarom zijn ze doodstil in die schuilplaats blijven zitten, zonder te bewegen. Buurvrouw Verwey heeft me verteld dat ze heeft gezien hoe ze naar buiten kwamen, alle zes.
Eén SD'er liep voorop, de andere liep achteraan, naast opa. Hij zei iets tegen opa, iets gemeens.
'Dat had je niet gedacht, hè, ouwe? Je dacht dat wij al weer weg waren. Mis poes! We zaten doodstil aan tafel in die zolderkamer zoals vissers aan de waterkant wachten op een vis. En na een kwartier...ja hoor, beet! Je had niet moeten hoesten, man.'
Staat dit boek in jouw bib?
Lees ook deze boeken
Veldslag om een hart: het verhaal van Helena
Naar het noorden
Broergeheim
De kinderen van het achtste woud
Helden: Griekse mythen
Wat andere lezers vinden
Ik vond het heel mooi geschreven. Het is een aangrijpend verhaal, waarin je je goed kan inleven.
Zeker een aanrader!
vet cool boek!